Πάσχα στο χωριό δεν προβλέπεται να κάνω φέτος. Μας βλέπω με το Ματινάκι και τον Μιχαήλο στην πλατεία Κολωνακίου να πίνουμε σαμπάνιες σε πλαστικά ποτήρια (δεν το ξέρουν ακόμα).

Αλλά δε μπορώ να πω ότι με χαλάει και πολύ. Να πω την αλήθεια, δε μπορώ να θυμηθώ μια Κυριακή του Πάσχα που να έχω ευχαριστηθεί ιδιαίτερα. Ο λόγος είναι φυσικά το πασχαλινό τραπέζι. Μη γελιόμαστε. Όλοι, μετά το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, αυτό που περιμένουν είναι η κραιπάλη της Κυριακής του Πάσχα.

        Νομίζω ότι όλοι θα ταυτιστείτε με την παρακάτω εικόνα. Ξεκινάμε από τις σαλάτες. Όλες οι επιλογές που θα μπορούσες να βρεις στο menu ενός cult εστιατορίου. Χωριάτικη, μαρούλι, λάχανο-καρότο, του καίσαρα. Ξαφνικά βλέπεις τη μητέρα σου να σερβίρει και ρόκα παρμεζάνα με σχεδιάκι στο πλάι του πιάτου από κρέμα μπαλσάμικο. Στο τραπέζι πρέπει να υπάρχουν τρία-τέσσερα μπωλ γεμάτα τζατζίκι με μια ελιά καρφωμένη στη μέση. Εννοείται πατάτες φούρνου. Αυτές απ' την άλλη μεριά πρέπει κάθε χρόνο να είναι ελάχιστες. Είναι ακριβώς η ποσότητα που αν κάνεις το λάθος και βάλεις τέσσερις πατάτες στο πιάτο σου, ακούγεται μια φωνή να λέει “Γιάννη, υπάρχει κι άλλος κόσμος που θέλει να φάει”.

        Και φτάνουμε στο κρέας. Η γενοκτονία των αρνιών. Λες και η νηστεία κράτησε 40 χρόνια. Λες και χάσαμε 15 κιλά από την ασιτία. Πού να φτάσει ένα αρνί για έξι άτομα. Να μην ψήσουμε και ένα κοκορέτσι για τον μεζέ? Να μη βάλουμε και 3-4 λουκάνικα για τον ψήστη? Κι ένα κοτόπουλο στο φούρνο για τα κορίτσια που δεν τα τρώνε αυτά τα “πράγματα”. Δηλαδή, WTF… Και αναρωτιέσαι “τι θα τα κάνουμε όλα αυτά τα κρέατα που θα περισσέψουν? Κρίμα δεν είναι?”. Και απαντάει ο θείος με το ξεκούμπωτο πουκάμισο, χτυπώντας σε στην πλάτη “μην ανησυχείς βρε, το αρνί είναι πιο νόστιμο κρύο”. Ξέρετε ποιος είναι αυτός, ε? Είναι αυτός ο θείος που λέει πάντα “εγώ θα κάτσω με τη νεολαία”. Είναι αυτός ο θείος που μόλις μαθαίνει ότι ασχολείσαι με το κρασί σηκώνεται απ’ το τραπέζι, ανοίγει το πορτμπαγκάζ του μπορντώ Nissan Almera, βγάζει ένα μπουκάλι αναψυκτικού (με καπάκι από άλλο αναψυκτικό για να μη μπερδεύεται) και σου λέει “δοκίμασε από αυτό να δούμε τι ξέρεις από κρασιά”.

        Μόλις επέστρεψα από ένα τρελό γουίκεντ στη Θεσσαλονίκη, με τον αγαπημένο εν Χριστώ αδελφό Γιάννη Γκουγκουτούδη. Γέμισα τις μέρες μου με πανέμορφες εικόνες, γέλια αλλά και αλκοόλ!! Δοκίμασα αρκετά κρασιά μπορώ να πω, κάποια απλώς μου άρεσαν, κάποια με στιγμάτισαν. Ήμουν τυχερός γιατί δοκίμασα τα κρασιά ενός νέου οινοποιείου, το οποίο πιστεύω πως θα μας απασχολήσει στο μέλλον. Ένας φανταστικός άνθρωπος, που μέσα από τις συζητήσεις μας σκέφτηκα και αναθεώρησα κάποια πράγματα. Κατάλαβα ότι ο γραφικός θείος δεν είναι ενοχλητικός, αλλά έχει πλάκα. Ότι η μητέρα μου μια ζωή θα κάνει μόνο ένα ταψί πατάτες, κι ότι φέτος το Πάσχα δε θα ακολουθήσω κανένα pairing φαγητού-κρασιού. Φέτος θα κάνω ένα whatever-line-up και θα πιω κρασιά που γουστάρω και αγαπάω. Sorry, not sorry.

       Ακόμα κι αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, δεν ξέρω τι θα κάνω το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα. Αυτό που ονειρεύομαι όμως, είναι να έχει ωραία μέρα, να είμαστε σε μια αυλή, να έχουμε σαμπανιέρες με πάγο γεμάτες μπουκάλια Prosecco και να πίνουμε Aperol Spritz! Ναι, αυτή τη στιγμή ονειρεύομαι Aperol Spritz και δεν ντρέπομαι καθόλου να το πω. Ε μετά, ας πιούμε κι ένα Champalou Brut για να φεύγουμε σιγά σιγά από το mood του aperitivo.

       Θα βυθίσω στις σαμπανιέρες δύο λευκά κρασιά. Το ένα θα είναι το Les Fossiles Blanc του φοβερού Denis Jamain από το Reuilly, που όπως λένε και οι Γάλλοι είναι “το Sancerre του φτωχού”. Προφανώς γιατί έχει την ορυκτότητα, την κρυστάλλινη οξύτητα και τη ζωντάνια ενός Sauvignon Blanc από το Sancerre, αλλά έχει και τη μισή τιμή! Το άλλο λευκό που θα παγώσω είναι το Trenzado του Suertes del Marques από την Τενερίφη. Οχι και τόσο γνωστή με την “τενεριφιώτικη” ονομασία της, η ποικιλία Listan Blanco εδώ μας δίνει ένα κρασί με φοβερή σπιρτάδα και ενέργεια, σίγουρα λόγω του κορυφαίου terroir του νησιού.

       Στο ταξίδι μου στη Θεσσαλονίκη κάναμε με τον Γκούγκου μια καταδρομική επίσκεψη στο κτήμα Τάτση και συναντήσαμε τον Περικλή και τον Στέργιο, οι οποίοι μας άφησαν άφωνους για ακόμα μια φορά. Δεν πήγαμε βόλτα στα αμπέλια γιατί είχε βρέξει και μου έβαλαν τις φωνές για τα παπούτσια που φορούσα, οπότε αρκεστήκαμε στις δοκιμές απ’ τα βαρέλια και σε συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. Μόλις χτες έφτασαν στην Αθήνα μερικές φιάλες από τη νέα Ροζέ Νεγκόσκα 2016 η οποία τα σπάει και θα φορεθεί πολύ φέτος το καλοκαίρι. Αν δεν τη βρείτε στο eshop μας, περάστε μια βόλτα από το Mr. Vertigo να δείτε και πόσο ωραίοι είμαστε!

        Στα κόκκινα λέω να ξεκινήσω με κάτι ελαφρύ, με ένα Etna Rosso από Terre Nere. Γενικά αυτό είναι το στυλ κρασιών που λατρεύω. Νομίζω πως αν ναυαγούσα σε κάποιο νησί, θα ήθελα ένα τζαμαϊκανό ρούμι και μια κούτα Etna Rosso, και θα ήμουν ευτυχισμένος. Το ίδιο ισχύει και για το Azalais. Αυτά τα κρασιά έχουν τόσο ωραίο φρούτο και φρεσκάδα που οχι απλά δεν τα βαριέσαι, μπορείς να πιεις ολόκληρο το μπουκάλι μόνος σου. Γενικά μ’ αρέσει όταν τα αρώματα ξεφεύγουν λίγο από τα κλασικά του βαρελιού. Από τα αγαπημένα μου αρώματα είναι το θυμάρι και η λεβάντα, και γι’ αυτό αγαπώ πολύ το Grenache του Μανουσάκη. Είναι σαν να χώνεις τη μούρη σου μέσα σ’ έναν θάμνο στην ελληνική εξοχή.

        Θα ήθελα πάρα πολύ να περάσω τις γιορτές του Πάσχα σε κάποιο νησί και να πίνω τοπικά κρασιά, παρέα με τους οινοπαραγωγούς. Τι καλύτερο από το να τρως ντόπιο κατσικάκι στον Αίνο παρέα με τον Βλάδη και να πίνεις τη Μαυροδάφνη του? Να του λες “τι ωραίο κρασί είναι αυτό βρε Βλάδη μου” και να χαμηλώνει το βλέμμα λέγοντας “εγώ δεν ξέρω να φτιάχνω κρασιά… η φύση τα κάνει όλα”. Ίσως στα ίδια επίπεδα σεμνότητας και ταπεινότητας είναι ο κ. Κοσμόπουλος, ο άνθρωπος πίσω από το X-Bourgo στην Τήνο. Μαζί του θα μοιραστώ σύντομα μια φιάλη Μαυροτράγανο και θα μιλήσουμε ξανά για την ενέργεια και τη δύναμη αυτού του νησιού. Ιδανικά όμως, θα ήθελα πολύ να μοιραστώ με κάποιον τη Λημνιώνα “Terracota” του Χρήστου Ζαφειράκη, ένα από τα ωραιότερα ελληνικά ερυθρά που ήπια τον τελευταίο χρόνο.

       Αυτό θα ήθελα να είναι το φετινό μου line-up. Ό,τι να ‘ναι. Καμία συνοχή, κανένα pairing, κανένα άγχος. Στην πραγματικότητα δε με ενδιαφέρει καν αν θα έχω κρασιά στο τραπέζι, ή αν θα είμαι στην Τήνο ή στο Χαλάνδρι. Με ενδιαφέρει να κάνω Πάσχα με τους ανθρώπους μου, να τους αγκαλιάσω χωρίς φόβο. Και δεν πειράζει ρε μάνα, θα φάω και φέτος τέσσερις πατάτες.
Καλό Πάσχα.
Καλή Ανάσταση.


Γιάννης Παππάς